Knitter บันทึกรูปแบบถุงมือเพื่อบันทึกการออกแบบของ Sanquhar

May MacCormick จาก Sanquhar เป็นหนึ่งในช่างถักคนสุดท้ายที่มีความรู้เรื่องการออกแบบถุงมือของ Sanquhar เป็นอย่างดี

สิ่งของที่มีเอกลักษณ์เฉพาะเหล่านี้มีความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์กับหมู่บ้าน และการสร้างสรรค์สิ่งของเหล่านี้ได้กลายเป็นศิลปะที่ลดน้อยลง

การออกแบบขาวดำของพวกเขามีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 และ May ก็ตั้งใจที่จะสืบสานประเพณีนี้ต่อไป

เธอให้สัมภาษณ์กับ BBC Scotland News ว่าการอนุรักษ์อุตสาหกรรมในบ้านไว้เพื่อคนรุ่นหลังถือเป็นเรื่อง "สำคัญ"

ถุงมือ Sanquhar เป็นถุงมือที่ถักด้วยลวดลายที่ซับซ้อนสีดำและสีขาวแบบดั้งเดิม และขายโดยชาวบ้านเพื่ออุดหนุนรายได้ของพวกเขาในศตวรรษที่ 18 และ 19

เมย์กล่าวว่างานออกแบบส่วนใหญ่ไม่เคยถูกเขียนลงไปเลย

มีรูปแบบถุงมือมรดก 16 แบบและเธอได้นำรูปแบบ 11 แบบไปพิมพ์บนกระดาษแล้ว

“สิ่งเหล่านี้จะสูญหายไปหากไม่มีการบันทึกเอาไว้ และคุณคงไม่อยากให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นในประเพณี” เธอกล่าว

“มีช่องว่างมากพอในประวัติศาสตร์การถักไหมพรมของชาวซานควาร์ในปัจจุบัน เราไม่ทราบว่ามันมาจากไหน เรารู้ว่ามันเป็นอุตสาหกรรมในครัวเรือน แต่เราไม่ทราบว่ามันมาจากไหนหรือเริ่มต้นเมื่อใด”

เมย์แบ่งปันความรู้ของเธอผ่านการสาธิตและทัวร์ที่ศูนย์ชุมชน A' The Airts ใน Sanquhar

จูดิธ ฮิววิตต์ ผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ Dumfries และ Galloway (ฝั่งตะวันออก) กล่าวว่า "ในช่วงทศวรรษปี 1770 ถือเป็นเรื่องที่น่าสังเกตว่าเมือง Sanquhar มีส่วนเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมเครื่องถัก และผู้คนจำนวนมากในเมืองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมเครื่องถักด้วยเช่นกัน"

“อาจเป็นไปได้ว่า Sanquhar ตั้งอยู่บนเส้นทางหลักระหว่าง Dumfries และ Glasgow ดังนั้นจึงมีสองพื้นที่ที่สามารถค้าขายและขายได้”

เมือง Sanquhar ยังเป็นที่รู้จักกันดีในด้านการทำพรม โดยมีทฤษฎีหนึ่งที่ว่าเดิมทีถุงมือมีการทอแบบพรม ทำให้แข็งแรงและทนทานยิ่งขึ้น

การออกแบบได้รับการตั้งชื่อต่างๆ เช่น Cornet and Drum, Fleur de Lys, Prince of Wales, Pheasant's Eye และ Shepherd's Plaid

ลวดลายที่โด่งดังที่สุดคือลวดลาย "Duke" อันสูงส่งซึ่งตั้งชื่อตาม Dukes แห่ง Queensberry และ Buccleuch ในเวลาต่อมา ซึ่งลวดลายนี้อาจทำให้เครื่องแต่งกายถักดูโดดเด่นขึ้นด้วย

ลวดลายอื่นๆ ได้แก่ ลวดลาย “Midge and Flea” และลวดลาย “Rose” ซึ่งได้รับการตั้งชื่อในปีพ.ศ. 2473 ตามชื่อการประสูติของเจ้าหญิงมาร์กาเร็ต โรส

เมย์ได้เรียนรู้ฝีมือนี้จากแม่ของเธอซึ่งได้รับการสอนที่สถาบันสตรีสกอตแลนด์ (SWI) ในซันคัวร์

เช่นเดียวกับคนอื่นๆ การออกแบบชิ้นแรกที่เธอเรียนรู้คือรูปแบบของ Duke

เมย์กล่าวว่า: "ตอนที่ฉันแต่งงานและมาที่ Sanquhar นั่นคือตอนที่ฉันได้รับการแนะนำให้รู้จักรูปแบบต่างๆ ที่แตกต่างทั้งหมดโดยผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนั้น"

“เมื่อเธอตัดสินใจว่าจะไม่ถักถุงมืออีกต่อไป เธอก็มีถุงมือทุกแบบและเธอถามฉันว่าฉันต้องการถุงมือของเธอไหม และถ้าไม่ต้องการ ถุงมือเหล่านั้นก็จะนำไปที่พิพิธภัณฑ์”

อาจคิดว่าถุงมือควรนำไปที่พิพิธภัณฑ์แต่เธอกลับถามผู้หญิงคนนั้น เจน ฟอร์ไซธ์ ว่าเธอสามารถทำแบบจำลองไว้ก่อนที่ถุงมือจะไปได้หรือไม่

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เมย์ได้ทำการบันทึกการออกแบบ

เธอกล่าวว่า: "มีผลงานตีพิมพ์แล้ว 10 ชิ้น และยังมีชิ้นที่ 11 กำลังจะออกในเร็วๆ นี้ ดังนั้นตอนนี้ฉันกำลังอ่านมันไปเรื่อยๆ"

“ฉันจดบันทึกไว้ขณะที่ฉันถักมัน นั่นคือวิธีที่ฉันทำ”

ในรูปแบบถุงมือ Sanqhuar ทั้ง 16 แบบนั้น มี 9 แบบที่มีการออกแบบเป็นสี่เหลี่ยม ซึ่งเมย์รู้ดีอยู่แล้ว

แต่เธอได้ใช้ถุงมือจำลองของเธอเพื่อเขียนรูปแบบอีกเจ็ดแบบที่เหลือ

เธอเสริมว่า “รูปแบบสี่เหลี่ยมจัตุรัสนั้นค่อนข้างง่ายเนื่องจากรูปทรงทั้งหมดนั้นเหมือนกัน สิ่งที่คุณใส่ลงไปในสี่เหลี่ยมจัตุรัสนั้นต่างหากที่ทำให้มันแตกต่างกัน”

ถุงมือถักด้วยเข็มถักขนาดเล็ก 4 อันแบบกลมจึงไม่มีตะเข็บ

ส่วนหนึ่งของประเพณีคือการถักอักษรย่อของเจ้าของไว้ที่ข้อมือเพื่อทำให้ถุงมือมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

เมย์กล่าวว่า “จำนวนเข็มที่คุณใช้ การเพิ่ม ลด ทุกอย่างเท่าเดิม แต่ขนาดของเข็มและความหนาของขนสัตว์ต่างหากที่ทำให้แตกต่างกัน”

เธอได้ดำเนินการสอนผู้คนเกี่ยวกับวิธีการทำถุงมือ Sanquhar และสืบสานประเพณีนี้ไว้

ในช่วงที่มีการระบาดใหญ่ ยังมีการจัดชั้นเรียนออนไลน์ผ่าน Zoom ซึ่งปัจจุบันจัดขึ้นบน YouTube

เมย์อาจจะช่วยถักไหมพรมที่ศูนย์ A' The Airts เป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่จะถักถุงมือตามออเดอร์ เช่นเดียวกับที่แม่ของเธอทำ

“มันเป็นแค่การบอกต่อปากต่อปากเท่านั้น ของพวกนี้เป็นของเด็กสาวอายุ 15 ปี” เธอกล่าวพร้อมกับโชว์ถุงมือสีน้ำเงินและสีขาว

“ฉันเพิ่งทำถุงมือเด็กผู้ชายเสร็จไปคู่หนึ่ง และตอนนี้เด็กชายอายุ 20 กว่าแล้ว ฉันพบว่าตอนนี้มีคนรุ่นเยาว์อยากได้ถุงมือแบบนี้มากขึ้น”