بافندگی الگوهای دستکش را برای نجات طرح های Sanquhar ثبت می کند

May MacCormick از Sanquhar، یکی از آخرین بافندگان با دانش کامل از طرح های دستکش Sanquhar است.

اقلام منحصر به فرد از لحاظ تاریخی به روستا مرتبط هستند و خلق آنها به یک هنر رو به کاهش تبدیل شده است.

طراحی های تک رنگ آنها به قرن 18 برمی گردد و ماه می مصمم است این سنت را ادامه دهد.

او به بی بی سی اسکاتلند نیوز گفت که حفظ صنعت کلبه برای آیندگان "مهم" است.

دستکش های سنکوهار به طور سنتی با طرح های پیچیده، سیاه و سفید بافته می شد و توسط روستاییان برای یارانه دادن به درآمد خود در قرن 18 و 19 فروخته می شد.

می گفت که اکثر طرح ها هرگز نوشته نشده اند.

16 الگوی دستکش میراثی وجود دارد و او قبلاً 11 الگوی را به کاغذ اختصاص داده است.

او گفت: "اگر این چیزها ضبط نشوند و شما آن را در یک سنت نخواهید گم می شوند."

"در تاریخچه بافندگی سنقهر به اندازه کافی شکاف وجود دارد. ما نمی دانیم از کجا سرچشمه گرفته است، می دانیم که این یک صنعت کلبه بود، اما نمی دانیم که از کجا آمده است یا از چه زمانی شروع شده است."

می دانش خود را از طریق تظاهرات و تورها در مرکز اجتماعی A' The Airts در سنکوهار به اشتراک می گذارد.

جودیت هویت، متصدی موزه‌های دامفریز و گالووی (شرق)، می‌گوید: «در دهه 1770، قابل توجه بود که سنکوهار با لباس‌های بافتنی دست داشت و بسیاری از مردم شهر در صنعت لباس بافتنی مشغول بودند.

"ممکن است Sanquhar در یک شریان اصلی بین Dumfries و Glasgow قرار داشته باشد، بنابراین دو منطقه دارد که می تواند با آنها تجارت کند و به آنها بفروشد."

سنقهر همچنین برای فرش‌سازی شهرت داشت و یک نظریه این است که دستکش‌ها در ابتدا دارای بافت فرش بودند و آنها را قوی‌تر و بادوام‌تر می‌کرد.

این طرح‌ها نام‌هایی مانند کورنت و طبل، فلور د لیز، شاهزاده ولز، چشم قرقاول و شپردز شطرنجی داشتند.

معروف‌ترین الگو، طرح اشرافی «دوک»، که به نام دوک‌های کوئینزبری و بعداً باکلوش نام‌گذاری شد، ممکن است باعث بالا رفتن شهرت لباس بافتنی شود.

الگوهای دیگر عبارتند از طرح "میج و کک" و الگوی "رز" که در سال 1930 پس از تولد پرنسس مارگارت رز نامگذاری شد.

می این هنر را از مادرش که در مؤسسه زنان اسکاتلند (SWI) در Sanqhuar آموخته بود، آموخت.

مانند بسیاری دیگر، اولین طرحی که او آموخت الگوی دوک بود.

می گفت: «زمانی که ازدواج کردم و به سنقهر آمدم، در آن زمان بود که با همه الگوهای مختلف دیگر توسط خانمی که در آن مرجع بود آشنا شدم.

"وقتی تصمیم گرفت دیگر دستکش ببافد، دستکشی از هر مدلی داشت و از من پرسید که آیا دستکش هایش را دوست دارم یا نه، آنها به موزه می روند."

می فکر کرد که دستکش‌ها باید به موزه بروند، اما از زن - جین فورسیث - پرسید که آیا می‌تواند قبل از رفتن آنها ماکت بسازد.

در چند سال گذشته، می مشغول ضبط طرح ها بوده است.

او گفت: "10 مورد منتشر شده است، یک یازدهم به زودی منتشر می شود، بنابراین من فقط در حال بررسی آنها هستم.

همان‌طور که می‌بافم آن را یادداشت می‌کنم، این روشی است که انجام داده‌ام.»

در 16 الگوی دستکش Sanqhuar، 9 مدل دارای طرح مربعی هستند که می با قلب می داند.

اما او از دستکش های ماکت خود برای نوشتن هفت الگوی دیگر استفاده کرده است.

او افزود: "نقش های مربعی بسیار آسان بودند، زیرا شکل ها برای همه آنها یکسان است، این چیزی است که شما در مربع قرار می دهید آن را متفاوت می کند."

دستکش ها روی چهار سوزن بسیار کوچک به صورت گرد بافته می شوند تا درزی وجود نداشته باشد.

بخشی از سنت این است که حروف اول مالک را در سرآستین می‌بافند تا دستکش‌ها را شخصی‌سازی کنند.

می گفت: "تعداد بخیه هایی که استفاده می کنید، افزایش، کاهش، همه چیز یکسان است، اما اندازه سوزن و ضخامت پشم است که تفاوت را ایجاد می کند."

او کلاس هایی برگزار کرده است تا به مردم بیاموزد چگونه دستکش سنقهر را بسازند و این سنت را زنده نگه دارند.

در طول همه گیری، حتی کلاس های زوم آنلاین نیز وجود داشت که اکنون در یوتیوب میزبانی می شوند.

می گهگاه به بافتنی در مرکز A' The Airts کمک می کند، اما بیشتر دستکش ها را به صورت سفارشی می بافد، درست مانند مادرش.

او با نشان دادن یک جفت دستکش آبی و سفید گفت: "این واقعاً دهان به دهان است. اینها برای یک دختر 15 ساله می روند."

"من به تازگی یک جفت دستکش پسرانه را تمام کرده ام و پسر 20 ساله است. اکنون متوجه می شوم که افراد جوان تری آنها را می خواهند."